A więc jedni idą w życie na całość…
No tak, ta bezdomność znów wraca w moich wspomnieniach. Jako student zasiedlałem kompleks akademików na Kickiego. Słynny „Kic” dopiero powstawał. Po ścianach lała się jeszcze woda. My suszyliśmy je własnymi oddechami. Ach, jaki to był luksus w latach 54-55 mieszkać w sześcioosobowym pokoju. Przedtem mieszkałem nielegalnie w dwunastoosobowym…
Dlaczego taki wiersz po śmierci Staszka Grochowiaka ?Bo tak mi się przyśnił. Zresztą może kiedyś prześlę Wam wiersze o innych moich przyjaciołach. O tym jak mi się przyśnili. O Staszku trzeba najpierw, bo był i jest ciągle dla mnie ważny. Nie do końca rozumiem czemu teraz jego poezja nie jest tak gęsto czytywana jak moim zdaniem być powinna?
Możesz napisać do nas pod adresem info@bryll.pl.
Za zgodą korespondentów listy i odpowiedzi publikujemy w dziale Poczta.